Τεύχη 1-2, Τόμος 17, 1997

Σε ασθενείς με μειωμένη περιοδοντική στήριξη και με απώλεια οπίσθιων στηριγμάτων, προτιμάται η χρήση ακίνητης προσθετικής αποκατάστασης με πρόβολο. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι κίνδυνοι θραύσης είναι περιορισμένοι, επειδή οι μασητικές δυνάμεις που ασκούνται στα πρόβολα κατά τις διάφορες λειτουργίες της μάσησης είναι αρκετά μικρές, γεγονός που οφείλεται στη δράση των μηχανοϋποδοχέων του περιρριζίου, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να προσαρμόζουν το βαλβιδικό τους ερέθισμα. Για να μη γίνει θραύση της ακίνητης πρόθεσης θα πρέπει το βαλβιδικό ερέθισμα να είναι μικρότερο από το όριο θραύσης. Παράλληλα θα πρέπει τα κολοβώματα των δοντιών στηριγμάτων να είναι όσο το δυνατόν παράλληλα και να καταλαμβάνουν μεγάλη έκταση έτσι ώστε να μπορούν οι ενώσεις του τμήματος του προβόλου με τα δόντια στηρίγματα, να έχουν μεγάλο ύφος. Ουσιαστικός είναι ο σωστός σχεδιασμός της σύγκλεισης έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η σταθερότητα της σύγκλεισης και η σταθερότητα της κατασκευής. 

Porsthetic rehabilitation in patients with healthy but reduced periodontal support, has been so far well documented in a long term basis. As a result of periodontal disease treatment a few abutment teeth may be left in the oral cavity exhibiting a pronounced mobility. In cases of posterior collapse where molars and premolars are missing, the prosthetic rehabilitation may involve the construction of, either a removable free end partial denture, or a fixed bridge extended distally, bilaterally or unilaterally by the placement of cantilevers. Considering the side effects of the former situation in many cases, the latter, should be preferable, due to the fact, that the pattern of occlusion, bridge stability and oral hygiene are favorably achieved. Moreover, patients aesthetic and psychological requirements are fulfilled. In order to successfully treat such cases, the appropriate case selection, treatment planning, dentist’s background and treatment ability are considered to be the fundamental criteria. 

Στην εργασία αυτή μελετήθηκε η κλινική συμπεριφορά τριών διαφορετικών τεχνικών αποκατάστασης αυχενικών διαβρώσεων και αποτριβών. Αποκαταστάθηκαν συνολικά 100 δόντια, από τα οποία 44 με υαλοϊονομερή κονία (Chelon-Fil, ESPE), 33 με συνδυασμό συγκολλητικού παράγοντα – σύνθετης ρητίνης (Multipurpose & Ζ-100, 3Μ) και 23 με συνδυασμό υαλόιονομερούς κονίας – σύνθετης ρητίνης (Baseline & ΑΡΗ Prisma, Dentsply). Η επανεξέταση τω αποκαταστάσεων έγινε από δύο ερευνητές και σε διάστημα 6, 12 και 18μηνών από την τοποθέτηση τους. Στις επανεξετάσεις χρησιμοποιήθηκαν τα κριτήρια του Ryge για τον έλεγχο των ορίων, της επιφάνειας και της ανατομικότητας των εμφράξεων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η δεύτερη και η τρίτη τεχνική έδωσαν, στις συνθήκες του πειράματος, καλύτερη κλινική συμπεριφορά από την πρώτη τεχνική. Ο συνδυασμός συγκολλητικού παράγοντα – σύνθετης ρητίνης αποτελεί τεχνική επιλογής για υπερουλικές διαβρώσεις και αποτριβές, ενώ, αν η βλάβη είναι πολύ βαθιά ή επεκτείνεται στη ρίζα, τεχνική επιλογής είναι ο συνδυασμός υαλοίονομερούς κονίας – σύνθετης ρητίνης. 

In this study, clinical behaviour of three  different techniques for cervical abrasion-erosion restorations was investigated. 100 teeth were totally restored, as following: 44 with glass-ionomer cement (Chelon – Fit, ESPE), 33 with a combination of bonding agent and composite resin (Multi – Purpose & Z-100, 3M) and 23 with a combination of glass-ionomer cement and composite resin (Baseline & ΑΡΗ, Dentsply). The reexamination of the restorations took place by two investigators and after periods of 6, 12 and 18 months, following their insertion. During the reexaminations, Ryge’s clinical creteria were used to check the margins, the surface and the anatomic form of the restorations. The results showed that the second and the third technique had a better clinical behaviour compared to the first one, under the conditions the experiment took place. The combination of bonding agent and composite resin is preferable for erosions and abrasions located over the gingival margin, while the combination of glassionomer cement and composite resin is preferable when the lesion is very deep or extends on the root surface. 

Τα τελευταία χρόνια πολλές εργασίες αναφέρονται στην επίδραση του smear layer στην έμφραξη του ριζικού σωλήνα και προτείνονται διάφορες μέθοδοι για την αφαίρεση του. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η έρευνα της πλήρους αφαίρεσης του smear layer με ελαχιστοποίηση της ποσότητας EDTA και του χρόνου διακλυσμου. Για την εργασία χρησιμοποιήθηκαν 27 μονόρριζα δόντια. Μετά τη χημικομηχανική προπαρασκευή προετοιμάσθηκαν για παρατήρηση στο S.E.M. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι είναι δυνατή η πλήρης απομάκρυνση του smear layer με ελάχιστες ποσότητες EDTA (1ml) και NaOCI (2ml) σε 1 λεπτό. 

Since the effect of smear layer has been repeatedly stressed, its removal has been achieved using several methods. Minimizing the amount of EDTA and the irrigating time, in order to completely remove the smear layer, was the purpose of this investigation. The root canals of 27 single-rooted freshly extracted human teeth were chemomechanically prepared using the classic technique up to size 80. The roots were then randomly divided in 3 equal groups and each group was treated with different amounts of EDTA 15%, while the roots of each group were treated for time periods ranging from 1/2 to 3 minutes. Finally all root canals were rinsed with 2 ml of sodium hypoclorite 1% and 1ml of saline solution. SEM examination of the root canal walls showed that the stirring of 1ml of EDTA for 1 minute with a reamer in the root canal removed completely the smear layer. 

Τα αποτελέσματα της αντίδρασης των ακτίνων-Χ με τα διάφορα υλικά σώματα εκδηλώνεται σαν απορρόφηση, διάχυση ή εξασθένηση της ακτινοβολίας. Η σύνθεση του υλικού, το πάχος του και ο γραμμικός συντελεστής εξασθένησης του, που εξαρτάται από την ενέργεια και τον ατομικό αριθμό (Ζ) του υλικού, καθορίζουν το μέγεθος της ελάττωσης της έντασης της ακτινοβολίας. Το ακτινογραφικό πλακίδιο μετά την έκθεση του στην ακτινοβολία και την εμφάνιση του, παρουσιάζει περιοχές διαφορετικής αμαύρωσης, της οποίας ο συνολικός βαθμός αποτελεί την πυκνότητα του ακτινογραφήματος. Ο βαθμός της πυκνότητας της αμαύρωσης του πλακιδίου που εξαρτάται από τη διαπερατότητα των αποκαταστατικών υλικών και των σκληρών οδοντικών ιστών αποτελεί σημαντικό διαγνωστικό παράγοντα για την Οδοντική Χειρουργική. Σκοπός λοιπόν της εργασίας ήταν η μέτρηση του βαθμού πυκνότητας της αμαύρωσης του ακτινογραφικού πλακιδίου από την ακτινογράφηση των διαφόρων ουδετέρων στρωμάτων και σύγκριση με το βαθμό ακτινοδιαπερατότητας της οδοντίνης, αδαμαντίνης και αμαλγάματος. Στην εργασία αυτή χρησιμοποιήθηκαν οδοντιατρικά ακτινογραφικά πλακίδια Kodac και το ίδιο ακτινογραφικό μηχάνημα για όλα τα υλικά. Ο υπολογισμός της πυκνότητας αμαύρωσης του πλακιδίου έγινε με τη βοήθεια ειδικής συσκευής, (Gretag D33S). Χρησιμοποιήθηκαν για την έρευνα αυτή 20 εμπορικά σκευάσματα που ανήκουν στις κατηγορίες των σκευασμάτων, υδροξειδίου του ασβεστίου, οδειδίου του ψευδαργύρου και ευγενόλης, υαλοίονομερών κονιών και καρβοξυλικών κονιών. Παρασκευάσθηκαν 20 ισομεγέθεις κοιλότητες III ομάδας και εμφράχθηκαν εξ ολοκλήρου με τα αντίστοιχα υλικά. Ελήφθησαν 2 ακτινογραφήματα από κάθε δόντι με διαφορετική θέση έκθεσης στην ακτινοβολία, μία εγγύς-άπω και μία με χειλοεογλωσσική κατεύθυνση. Από τα ακτινογραφήματα αυτά υπολογίσθηκε η τιμή πυκνότητας της αμαύρωσης του υλικού, της οδοντίνης και αδαμαντίνης. Βρέθηκε ότι οι τιμές αυτές κυμαίνονται από 0.34 για τα πλέον ακτινοσκιερά έως 0.80 για τα λιγότερο ακτινοσκιερά. Οι τιμές για το αμάλγαμα, την αδαμαντίνη και την οδοντίνη ήταν αντίστοιχα: 0.30, 0.65, και 0.70. Επομένως ένα σκεύασμα για να έχει ικανοποιητική ακτινοσκιερότητα θα πρέπει η πυκνότητα αμαύρωσης του ακτινογραφήματος να κυμαίνεται από 0.35 έως 0.55 ώστε να διαχωρίζεται με ευκρίνεια από το αμάλγαμα, την αδαμαντίνη, την οδοντίνη και από την εικόνα του επανατερηδονισμού. Στην παραπάνω κλίμακα των τιμών βρέθηκε ότι ανήκουν τα εξής υλικά: Fuji (0.34), IRM red (0.37), Reolit και Aspa (0.41), Life (0.43), Dycal (0,44), lonofil U (0.46), Renew (0.48) και Durelon (0.49). 

The effect of the reaction between x-rays and solid materials is manifested as infiltration, diffusion or weakening of the radiation. The composition of the material, its thickness and the coefficient of linear wear, which depends on the energy and the atomic number (Z) of the material, determine the degree of reduction of the radiation’s intensity. The x-ray film after its exposure to radiation and its development, presents areas of different optical density, the total degree of which represents, the blackening of the x-ray film. The x-rays blackening which depends on the opacity of the restorative materials and hard dental tissues is a significant diagnostic factor in Operative Dentistry. The radio opacity of a filling material is considered an advantage because it: 

a)   Makes possible the diagnosis and localization of secondary caries underneath the restorations as well as the exact location of the restoration in respect to the pulp. 

b) Makes it possible to vissually determine the excess of the material over the margins of the cavity on an x-ray film, especially at the interdental areas. 

c)  Is possible to locate the voids in the mass of the restoration and on the cavity walls. 

The purpose of this study was to measure the degree of blackening on x-ray films from different cavity bases and to compare it with that of dentin, enamel and amalgam. In this study dental x-ray Ultra speed Kodak films, and the same dental x-ray apparatus for all materials were used. The measurement of the degree of blackening of the x-ray film was done with the help of the special Gretag D33S apparatus. Twenty commercial products were used in this study belonging to 4 different base categories, i.e. calcium hydroxide, zinc oxide and eugenol cements, glass ionomer cements and polycarboxylate cements. 20 class III cavities of the same size were prepared on natural human teeth and were filled with the corresponding base materials. The x-rays were taken for each tooth from different positions, one mesio-distal and one labiolingual. Material, dentine and enamel blackening was measured on these x-ray films. Blackening ranged from 0.34 for the more radiopaque to 0.80 for the less radiopaque. For amalgam, enamel and dentin the value was 0.30, 0.65, 0.70 respectively. Consequently in order for a base to satisfactorily radiopaque it must have blackening ranging from 0.35 to 0.55 so that it can be discriminated plainly from amalgam, enamel, dentin and the x-ray image of secondary caries. In this study it was found that the materials Fuji (0.34), IRM red (0.37), Reolit andAspa (0.41), Life (0.43), Dycal (0.44), lonofil U (0.46), Renew (0.48) and Durelon (0.49) have blackening which belongs to the above range.