Τεύχος 5, Τόμος 17, 1997

Η χρόνια επιπλεγμένη περιοδοντίτιδα είναι μία μορφή περιοδοντικής νόσου, που χαρακτηρίζεται από έντονη φλεγμονώδη διήθηση των περιοδοντικών ιστών, τη δημιουργία βαθειών ενδοστικών και υπεροστικών θυλάκων, έντονη κινητικότητα των δοντιών και μεγάλη οστική απώλεια. Ως αποτέλεσμα της περιοδοντικής θεραπείας ορισμένα από τα δόντια εξάγονται και απαιτείται επί πλέον και προσθετική αποκατάσταση. Ως αρχή, όταν τα δόντια στηρίγματα περιβάλλονται από υγιείς περιοδοντικούς ιστούς με μικρή έκταση περιρριζίου και αυξημένη αλλά σταθερού εύρους κινητικότητα, η προσθετική αποκατάσταση πρέπει να είναι ακίνητη. Αυτό προϋποθέτει, ότι η θέση των δοντιών στον φραγμό, επιτρέπει τη σχεδίαση ακίνητης προσθετικής αποκατάστασης σε έκταση οδοντικού τόξου, ικανής να διευκολύνει τις βασικές λειτουργίες της μάσησης, φώνησης και να καλύπτει τις αισθητικές απαιτήσεις του ασθενούς. Σε αντίθετη περίπτωση είναι δυνατόν να γίνει συνδυασμός ακίνητης και κινητής προσθετικής αποκατάστασης υπό τον όρο, ότι και τα δύο είδη εκπληρούν τους βιολογικούς, μηχανικούς και βιοφυσικούς κανόνες της λειτουργίας του στοματογναθικού συστήματος. 

Advanced periodontal disease often involves the loss of a number of teeth. This implies that an insufficient number of teeth may remain for the maintenance of basic oral function. Following periodontal therapy, the remaining teeth may be hypermobile or creating progressive mobility. In such cases there is an obvious need not only for cause related high quality periodontal treatment, but also for a proper prosthodontic treatment, to restore, oral function, stabilize mobile teeth and improve patients esthetic demands. To fulfill these requirements it is necessary to have remaining teeth spread in a such a way as to preferably install a fixed bridge. In the contrary, when there is no proper number of available abutments, the prostodontic treatment, should be directed to joint fixed and removable dentures, to extent the dental arch. This in fact means, that both types of prosthodontic appliances should be working together in a harmony with the rest part of the Stomatognathic system, providing that the patient is capable of performing an oral hygiene of high standards. 

Η προσκολληπκή ικανότητα των κονιών προσκόλλησης είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τη συγκράτηση των μηχανικών στηριγμάτων. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η μελέτη της προσκολλητικής ικανότητας στο αμάλγαμα και στη σύνθετη ρητίνη τριών διαφορετικών τύπων κονιών (φωσφορικού ψευδαργύρου, πολυκαρβοξυλική, υαλοιονομερής) σε δοκιμασία εφελκυσμού. Προς τον σκοπό αυτό κατασκευάστηκαν 24 κύλινδροι από συμπυκνωμένο αμάλγαμα και 24 κύλινδροι από σύνθετη ρητίνη ύψους 1,6 cm και διαμέτρου 0.8 cm. Κάθε κύλινδρος τοποθετείτο σε συσκευή εφελκυσμού και προσαρμοζόταν σε Instrom testing machine. Τα αποτελέσματα υποβλήθηκαν σε επεξεργασία με τη μέθοδο του «ενός παράγοντα ανάλυσης» (ANOVA) με επίπεδο εμπιστοσύνης 95% (α<0,05). Η προσκολλητική ικανότητα των τριών τύπων κονιών είναι διαφορετική για τα δύο υλικά. Για τη σύνθετη ρητίνη είναι: υαλοίονομερής > φωσφορικού ψευδαργύρου > πολυκαρβοξυλική αλλά οι τιμές ήταν πολύ χαμηλές, ενώ για το αμάλγαμα είναι: πολυκαρβοξυλική > οξυφωσφορική > υαλοίονομερής και οι μέσες τιμές σχετικά υψηλές. 

The retentive ability of the adhesive cements is a crusial factor of the retention of the abutments. In this project, the retention on amalgam and composite resin of three diferent types of cement (zinc phosphate, polycarboxylate, glass ionomer) was tested in a tensile testing. Twenty four cylinders of condensed amalgam and twenty four cylinders of composite resin, measuring 1,6 cm in length and 0,8 in diameter, were made. Each one cylinder was adapted to a fabricated tensile apparatus and the whole specimen on an Instron testing machine. The retentive ability of the three types of cements was different on the two materials. For the composite resin was evaluated as: glass ionomer>zinc phospahte> polycarboxylate, but very low in general and for the amalgam: polycarboxylate>zinc phosphate>glass ionomer with relatively higher mean values. 

Τα συστήματα συγκόλλησης πολυμερών επικαλύψεων σε μεταλλικούς σκελετούς παρουσιάστηκαν την τελευταία δεκαετία περίπου, με σκοπό τη χημική σύνδεση της πολυμερούς επικάλυψης και του κράματος. Τα συστήματα αυτά στηρίζονται στην κατάλληλη επεξεργασία της μεταλλικής επιφάνειας, ώστε να δημιουργείται ένα ευνοϊκό υπόστρωμα για την πρόσφυση του επικαλυπτικού υλικού και στη χρήση συγκολλητικών παραγόντων. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η μελέτη του μηχανισμού δράσης ενός τέτοιου συστήματος, του Spectra-Link, καθώς και η διερεύνηση της επίδρασης του τύπου του οδοντιατρικού κράματος στη δυνατότητα συγκόλλησης. Για το πειραματικό μέρος της εργασίας επιλέγησαν τέσσερα είδη κραμάτων: Aurofluid 3 (Au-Pt), Pagalin 4 (Ag-Pd), Wirobond (Co-Cr), Wirolloy (Ni-Cr). Κατασκευάστηκαν τρία δοκίμια από κάθε κράμα, εκ των οποίων το ένα χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας και δεν έγινε χρήση του συστήματος συγκόλλησης σε αυτό. Η μελέτη της μεσόφασης των δοκιμίων έγινε με μικροαναλυτή ακτινών Χ, χρησιμοποιώντας προβολές δευτερογενούς εκπομπής (SEI), ανακλώμενης δέσμης σύνθεσης (ΒΕΙ-COMPO) και προβολές επιφανειακής σάρωσης για την κατανομή επιλεγμένων στοιχείων. Ο έλεγχος και η ανάλυση των διαδοχικών στρωμάτων έγινε με φασματοσκοπία υπερύθρου (Micromultiple Internal Reflecion FTIR Spectroscopy). Από την επεξεργασία των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι το σύστημα Spectra-Link εξασφαλίζει τη χημική σύνδεση μεταξύ πολυμερούς επικάλυψης και μεταλλικής επιφάνειας. Ο χημικός αυτός δεσμός όμως δεν είναι ισχυρός και για αυτό επιβάλλεται η χρήση και μηχανικών συγκροτημάτων στον μεταλλικό σκελετό. 

The problem of a connection between metal and veneer which is stable in the oral environment is very old and has been a constant topic in crown and bridge prosthetics for the last few decays. Recently, new adhesive systems have been developed for creating chemical retention of polymers materials to dental casting alloys. This study was reffered to one of these systems: Spectra-Link (Ivoclar Co). This system was combined with 4 dental alloys: 1. Au-Pt alloy, 2. Ag-Pd alloy, 3. Co-Cr alloy, 4. Ni-Cr alloy. The analytical methodology included FTIR spectroscopy and electron probe microanalysis of the alloy – composite interfaces. According to the results, the following conclusions can be summarised:   This system create the chemical bond with the use of a bonding medium based on methacrylate acid, which has a metal active and a resin active component.   Besides the chemical bond, there is a micromechanical retention between metal and resin.   On the type of metal substrate, critical point is the oxidation layer of the metal surface. 

Οι αργυρούαλοίονομερείς κονίες είναι μια βελτιωμένη μορφή των υαλοϊονομερών κονιών. Εμφανίζουν όλα τα χαρακτηριστικά των υαλοϊονομερών κονιών, παρουσιάζουν όμως καλύτερη φυσικομηχανική αντοχή και προορίζονται για εμφράξεις επί οπισθίων νεογιλών οδόντων, καθώς επίσης και για ανασυστάσεις κολοβωμάτων. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η μελέτη του βαθμού μικροδιείσδυσης που παρουσιάζουν οι αργυροϋαλοίονομερείς κονίες, όταν υποστούν θερμική καταπόνηση. Τα υλικά που εξετάσθηκαν ήταν: Argion, Hi Dense, Ketac Silver, Miracle Mix. Στις παρειακές και γλωσσικές επιφάνειες πρόσφατα εξαχθέντων προγομφίων (8 για κάθε υλικό) παρασκευάσθηκαν κοιλότητες νομάδας τυπικού σχήματος και βάθους. Για κάθε υλικό παρασκευάσθηκαν 16 κοιλότητες και οι εμφράξεις έγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες των κατασκευαστικών οίκων. Ακολούθως τα 4 δόντια από κάθε υλικό εμβα-πτίσθηκαν σε διάλυμα βασικής φουξίνης 0,5% για 48 ώρες. Τα υπόλοιπα δόντια θερμοκυκλώθηκαν για 3000 κύκλους. Ο κάθε κύκλος συμπεριλάμβανε θερμοκρασίες 5°, 37°, 55° και 37°C. Μετά το πέρας της θερμοκύκλωσης τα δόντια τοποθετήθηκαν σε διάλυμα βασικής φουξίνης 0,5% για 48 ώρες. Σε κάθε δόντι έγιναν τρεις τομές κατά τον παρειογλωσσικό άξονα (εγγύς – κεντρικά – άπω). Κάθε τομή εξετάσθηκε σε στερεοσκοπικό μικροσκόπιο και φωτογραφήθηκε για να αξιολογηθεί ο βαθμός της μικροδιείσδυσης. 

Από την έρευνα αυτή προέκυψαν τα παρακάτω συμπεράσματα: 

1. Όλα τα δοκίμια θερμοκυκλωμένα ή μη παρουσίασαν μικροδιείσδυση κάποιου βαθμού. 

2. Τα δοκίμια, που είχαν υποστεί θερμοκύκλωση, παρουσίασαν υψηλότερο βαθμό μικροδιείσδυσης.
3. Στα θερμοκυκλωμένα δοκίμια τον υψηλότερο βαθμό μικροδιείσδυσης παρουσίασε το Ketac Silver (3) ακολουθούμενο από το Argion (2,7), το Hi Dense (2,5) και τέλος το Miracle Mix (2,4). 

An Improved form of glass ionomers are the silver – added cements which posses all the characteristics of glass ionomer cements and have improved physicomechanical strength. The aim of the present study was the evaluation of the microleakage degree exhibited by the silver -added glass ionomer cements following thermal stressing. The materials tested in this study were: Argion, Hi Dense, Ketac silver and Miracle mix. On the lingual and buccal surfaces of recently extracted premolars standard V class cavities were prepared. Sixteen cavities were prepared for each material and filled according to the manufacturer’s directions. Four teeth from each material group, were placed into basic fuchsin 0,5% for 48 hours. The rest of the teeth were subjected to thermocycling in 5, 37, 55 and 37 degrees C. These teeth were then placed into the fuchsin solution for 48 hours. All teeth were then cut in a buccolingual direction in three positions, proximal, centre and distal. Each cut was examined and photographed with a stereo microscope in order to evalutate microleakage degree. 

The conclusions of the study were: 

1.AII materials exhibited a different degree of microleakage regardless of thermal stressing. 

2. In the thermocycled specimens microleakage degree was significantly greater. 
3. The ranking of the materials in the thermocycled group was, Miracle mix (2.4), Hi Dense (2.5), Argion (2.7) and Ketac silver (3).