Τεύχος 4, Τόμος 18, 1998

Οι ολοκεραμικοί άξονες με ψευδοκολόβωμα εκπληρώνουν τις αισθητικές απαιτήσεις της αποκατάστασης ενδοδοντικά θεραπευμένων δοντιών με ολοκεραμικές στεφάνες. Με την παρόμοια με την οδοντίνη απόχρωση τους, αυξάνεται το βάθος της διαφάνειας της ολοκεραμικής στεφάνης και έτσι επιτυγχάνεται παρόμοια οπτική συμπεριφορά με τα φυσικά δόντια. Επιπρόσθετα, ξεπερνιώνται αισθητικά προβλήματα δυσχρωμίας της ρίζας που παρουσιάζουν οι μεταλλικοί άξονες, κύρια σε σχέση με λεπτού τύπου περιοδοντικούς ιστούς ή προβλήματα που προκύπτουν λόγω διάβρωσης, όταν χρησιμοποιούνται χυτοί μεταλλικοί άξονες από μη ευγενή κράματα. Η μικρή αντοχή στη θραύση ολοκεραμικών αξόνων που έχουν κατασκευαστεί από κεραμικό υλικό ενισχυμένο με οξείδιο του αλουμινίου (In Ceram®, Vita, Bad Sackingen, Germany) ή υαλοκεραμικό υλικό ενισχυμένο με λευκίτη (IPS-Empress®, Ivoclar, Schaan, Liechtenstein), καθιστά αδύνατη τη χρήση τους σε στενούς ριζικούς σωλήνες. Για να περιοριστούν τα γενικότερα προβλήματα μειωμένης αντοχής των κεραμικών υλικών, η σύγχρονη τεχνολογία αναζητά λύσεις σε κεραμικά υλικά με ενισχυμένες μηχανικές ιδιότητες, όπως το διοξείδιο του ζιρκονίου. Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιάσει δύο νέες τεχνικές κατασκευής ολοκεραμικών αξόνων, την τεχνική των δύο τεμαχίων και τη χυτεύσιμη τεχνική, οι οποίες βασίζονται σε πρόσφατες τεχνολογίες κατασκευής και επεξεργασίας κεραμικών υλικών αυξημένης αντοχής. Εκτός από την αναφορά στα κλινικά και εργαστηριακά στάδια κατασκευής των ολοκεραμικών αξόνων με ψευδοκολόβωμα με τις τεχνικές αυτές, αναλύονται οι ενδείξεις, τα πλεονεκτήματα τους και η κλινική τους συμπεριφορά. 

All-ceramic post and cores present improved esthetics when combined with all-ceramic crowns. They also present biocompatibility, corrosion – resistance and reduced radioactivity. However, when all-ceramic post and cores are constructed for the restoration fo endodontically treated teeth with narrow root canals, exhibit low fracture strength and low fracture toughness which may be critical for the post failure. In order to escape fracture strength limitations, two newly developed techniques are proposed for an all-ceramic post and core construction. These techniques are the two-piece and the heat-press technique and they are both based on current technologies of high toughness ceramics. The two-piece technique concerns the construction of an all-ceramic core, made out of aluminum-oxide ceramic material either by slip-casting or copy-milling. Then a prefabricated post made of zicronium-oxide ceramic is inserted through the ceramic core with the use of an adhesive technique. The heat-press technique contributes to an entire all-ceramic post and core restoration by heat-pressing a glass-ceramic material over a Zirconia post. Clinical and laboratory procedure is step by step described, indications and advantages for both techniques are discussed, while recent and relevant clinical or research studies are reviewed as well. 

Ο πολυμερισμός των φωτοπολυμεριζόμενων συνθέτων ρητινών δεν είναι μια στιγμιαία διαδικασία. Αντίθετα, απαιτεί κάποιο χρονικό διάστημα για να ολοκληρωθεί, το οποίο ποικίλει ανάλογα με τις συνθήκες πολυμερισμού και το είδος της ρητίνης. Μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα μπορούν να παρατηρηθούν αλλαγές στις φυσικές και μηχανικές ιδιότητες της ρητίνης. Είναι γνωστό εξ άλλου, ότι η σκληρότητα των συνθέτων ρητινών επηρεάζεται από τη θερμοκρασία και την απορρόφηση νερού. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι ακριβώς αυτός, δηλαδή να εξετάσει την επιφανειακή μικροσκληρότητα τριών εμπορικών φωτοπολυμεριζόμενων σκευασμάτων συνθέτων ρητινών (Occlusin, Heliomolar Radiopaque και Brilliant Dentin Inlay) για οπίσθιες αποκαταστάσεις σε τέσσερα χρονικά διαστήματα μετά τον πολυμερισμό τους (15 λεπτά, 1 ώρα, 1 εβδομάδα και 1 μήνα) και σε διαφορετικές συνθήκες θερμοκρασίας και αποθήκευσης (θερμοκρασία δωματίου στον αέρα και 37° C σε απεσταγμένο νερό). Από τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής συμπεραίνουμε, ότι η μικροσκληρότητα και των τριών υλικών αυξάνεται με την παρέλευση του χρόνου μετά τον πολυμερισμό τους, καθώς επίσης ότι η μικροσκληρότητα των υλικών που διατηρήθηκαν μέσα σε απεσταγμένο νερό στους 37° C είναι υψηλότερη κατά μέσον όρο από αυτά που διατηρήθηκαν σε θερμοκρασία δωματίου στον αέρα. Τέλος, το υλικό Brilliant D.I. έδωσε τις υψηλότερες τιμές σε όλες τις περιπτώσεις. 

The light-curing of composite resins is not an instantaneous procedure. Sometimes its completion requires a variety of time periods which in effect allow the observation of changes on the physical and mechanical properties of the resins during the development process of curing. This process is both depending on the properties of the composite resins and the capacity of the polymerization lamp. In addition, the hardness process of these materials is affected by the temperature and the absorption of water. This research testifies the surface hardness of three light-cured posterior composite resins, under two different temperature conditions and in four different time periods, starting after the completion of the curing. The results showed that the hardness of all the three materials is raised as time intervals became longer after curing. Also, significant statistical differences were observed between the specimens which kept in room temperature and those which maintained in distilled water at 37° C. 

Το ακτινογράφημα χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την παρακολούθηση των αποτελεσμάτων της θεραπείας στην ενδοδοντία. Όμως, η ακτινογραφική εκτίμηση της αποκατάστασης ή της επέκτασης μιας περιακρορριζική ς βλάβης μετά την ενδοδοντική θεραπεία με το κοινό ακτινογράφημα απαιτεί την πάροδο κάποιου χρονικού διαστήματος, γιατί περιακρορριζικές βλάβες πολύ μικρές ή βλάβες που περιορίζονται στο σπογγώδες οστούν είναι δυνατόν να μην απεικονιστούν ακτινογραφικά. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να προσδιορίσει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να αξιολογηθεί με βεβαιότητα ακτινογραφικά το αποτέλεσμα της θεραπείας σε δόντια με περιακρορριζικές βλάβες. Υλικό της εργασίας αυτής αποτέλεσαν 10 δόντια που εμφάνιζαν περιακρορριζική βλάβη πολφικής αιτιολογίας. Στα δόντια αυτά έγινε ενδοδοντική θεραπεία και αμέσως μετά την ενδοδοντική θεραπεία λαμβανόταν ακτινογράφημα του δοντιού. Στην συνέχεια έγινε κλινική και ακτινογραφική επανεξέταση των ασθενών μετά από 1,3,6,9 και 12 μήνες. Ζεύγη ακτινογραφημάτων μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου, πρώτου και τρίτου, πρώτου και τέταρτου και πρώτου και πέμπτου ακτινογραφήματος μελετήθηκαν ξεχωριστά από 4 ακτινολόγους. Οι εξεταστές έπρεπε να απαντήσουν σε ποιο από τα ζεύγη έβλεπαν διαφορά στην ακτινογραφική εικόνα της περια-κρορριζικής βλάβης μεταξύ των δύο ακτινογραφημάτων και συγκεκριμένα αν υπήρχε μείωση του μεγέθους της βλάβης, αύξηση ή ήταν αμετάβλητη. Από τη στατιστική αξιολόγηση των ευρημάτων με τον έλεγχο των υποθέσεων, βρέθηκε ότι όσο αυξάνεται ο χρόνος επανεξέτασης για την αξιολόγηση της αποκατάστασης ή όχι της περιακρορριζικής βλάβης, τόσο αυξάνεται η συμφωνία της ερμηνείας της ακτινογραφικής εικόνας μεταξύ των εξεταστών, φαίνεται δε ότι η αξιολόγηση αυτή είναι περισσότερο αξιόπιστη μετά την επανεξέταση του ενός έτους. 

The traditional method of assessing the success of endodontic therapy involves clinical examination and the use of recall radiographs. On the basis of changes in radiographic images which accompany periapical bone changes, dentists seek to determine from such radiographs whether healing has occurred where expected or whether periapical tissue health has been maintained where tissue damage had not preceded root canal therapy. The purpose of this study was to determine at what time following the completion of conservative endodontic therapy dentists can accurately identify apical bone changes in radiographic images. The material consisted of postoperative radfiographs of 10 teeth with apical lesions treated endodondically taken at six months, and 1,3,6,9 months and 1 year after treatment. Radiologists (n=4) assessed 50 pairs of radiographs that showed that either apical lesions disappear or become markedly reduced in size. Radiologists scored each image according to these features and gave their diagnosis. Significant differences were found as the recall time increased. Based on these findings it is concludes that the one-year control will provide a valid diagnosis for the majority of cases. 

Η μελέτη αυτή διερεύνησε την επίδραση των υλικών εγκλείστρωσης στη σταθερότητα διαστάσεων των βάσεων οδοντοστοιχιών κατά την όπτηση. Κατασκευάσθηκαν 24 πανομοιότυπα εκμαγεία νωδής άνω γνάθου που έφεραν στις περιοχές των γναθιαίων κυρτωμάτων δυό σημεία αναφοράς των μετρήσεων. Οπτήθη-καν24 δοκίμια -βάσεις οδοντοστοιχιών, χρησιμοποιώντας μια συμβατική θερμο-πολυμεριζόμενη ρητίνη και βραδύ κύκλο όπτησης. Μετρήσεις έγιναν με τη χρήση μικροσκοπίου (ακριβείας 0,001 mm) σε δύο περιπτώσεις: στα εκμαγεία και στις αντίστοιχες βάσεις-δοκίμια μετά την όπτηση και απεγκλείστρωση. Η % διαφορά των μετρήσεων αποτέλεσε τη γραμμική μεταβολή των διαστάσεων. Για την εγκλείστρωση των κέρινων βασικών πλακών χρησιμοποιήθηκαν 4 διαφορετικά υλικά (σκληρή γύψος, μίγμα σκληρής με κοινή γύψο (1:1), σκληρή γύψος με ζυμώ-δη σιλικόνη και σιλικόνη ανατύπωσης). Η ανάλυση των αποτελεσμάτων των μετρήσεων έδειξε ότι όλα τα δοκίμια, ανεξάρτητα του υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την εγκλείστρωση, υπέστησαν μεταβολή των διαστάσεων (συστολή). Οι μετα-βολές των δοκιμίων όπου για την εγκλείστρωση τους χρησιμοποιήθηκε σιλικόνη, ήταν μικρότερες από αυτές των δοκιμίων που χρησιμοποιήθηκε γύψος, χωρίς όμως οι διαφορές αυτές να είναι στατιστικά σημαντικές. Η συστολή αυτή ήταν μικρότερη του 1% και έτσι θεωρείται σαν μη κλινικά σημαντική. Η μακροσκοπική εξέταση έδειξε, ότι η επιφάνεια των βάσεων των οδοντοστοιχιών για την εγκλείστρωση των οποίων χρησιμοποιήθηκε σιλικόνη ήταν ομαλότερη ή καθαρότερη εκείνων που χρησιμοποιήθηκε γύψος. 

This research study was conducted in order to find out the effect of investment materials for denture flasking on the dimensional stability of denture bases. Twenty four replica upper stone casts bearing two reference points (on the left and right tuberosities) were made, and twenty four denture bases (six for each investment material tested) were cured, using a heat cured acrylic resin and an overnight curing cycle. Measurements were taken across the reference points using an Olympus Optical Measuring microscope (accurate to 0.001mm) on two occasions. Firstly on the stone casts and then on the correspondent denture bases after deflasking. Four different groups of investment materials were used, a) stone b) stone and plaster 1:1 c) stone and putty silicone d) stone and impression silicone. The percentage differences represented the linear changes occured on the denture bases. Our results showed that all the twenty four denture bases were shrank. The shrinkage occured ranged from 0,22%-0.54%. The shrinkage occured on the denture bases invested with silicone was less than that with stone or mixture stone and plaster. The differences found were not statistically significant. All denture bases cured using silicone as an investment medium were more easily defiasked and polished.