Τεύχος 3, Τόμος 19, 1999

Το άγχος θεωρείται σαν ο κοινός ψυχολογικός παρονομαστής πολλών αδιαφοροποίητων ψυχικών νόσων και διαταραχών συμπεριφοράς και ο κύριος παράγοντας επίσπευσης των νευρωτικών δυσλειτουργιών. Η εμφάνιση άγχους και οι επιδράσεις του σε σχέση με την άσκηση της κλινικής οδοντιατρικής έχουν απασχολήσει πολλούς ερευνητές στο παρελθόν, αλλά συνήθως επικεντρωνόταν στην ιδιαίτερη συμπεριφορά και στάση κυρίως του ασθενή και όχι τόσο του επεμβαίνοντα θεραπευτή. Στο γενικό μέρος της παρούσας μελέτης επιχειρείται μία θεωρητική προσέγγιση της έννοιας του άγχους στην παθολογική, κοινωνική και πολιτιστική του διάσταση και αναλύονται οι μορφές, οι πηγές και το αιτιολογικό του υπόστρωμα από την ψυχιατρική σκοπιά. Στο ειδικό μέρος αναφέρονται οι σπουδαιότεροι παράγοντες κινδύνου για τη δημιουργία υπέρμετρου άγχους στον οδοντίατρο από την άσκηση της γενικής οδοντιατρικής, σε συνδυασμό με τις πολλές ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου επαγγέλματος. Προτείνονται κάποιοι απλοί τρόποι πρόληψης και καταπολέμησης της εμφάνισης του άγχους μέσα και έξω από τον επαγγελματικό χώρο, εφαρμόζοντας ορισμένους συγκεκριμένους εργασιακούς κανόνες και ακολουθώντας έναν πιο υγιεινό και ενεργητικό τρόπο ζωής.

Stress is regarded as the common psychological denominator in many undifferentiated mental diseases and behavior disorders, as well as the main precipitating factor of many neurotic disfunctions. The emergence of stress and its effects as a cause of the practice of general dentistry, have preoccupied many researchers in the past, who usually focused mainly on the specific behavior and attitude of the patient, rather than on the one of the operating therapist. The general frame of the present study, aims at approaching theoretically the concept of stress in its pathological, social and cultural dimensions and it analyses the forms, the origins and the causative substratum from a physhiatric point of view. Its more specific part on the other hand, refers to the possible agents of danger, responsible for the creation of excessive stress to the dentist caused by the practice of dentistry, in combination with the various particularities of the specific profession. Certain simple ways have been recommended in order to prevent and fight the emergence of stress in and out of the dental practice, such as practicing certain particular working rules as well as leading a healthier and more energetic way of life.

Η χειρουργική θεραπεία αποτελεί ένα σημαντικό επίσης στάδιο της θεραπείας της χρόνιας περιοδοντίτιδας και εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που η συντηρητική θεραπεία δεν επαρκεί για την πλήρη εξάλειψη των περιοδοντικών θυλάκων. Με την εφαρμογή της επιτυγχάνεται καλλίτερη απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας και τρυγίας από τις οδοντικές επιφάνειες, κυρίως δε από τις περιοχές διχασμού των ριζών των πολύρριζων δοντιών. Η ορθή εφαμοργή της δίδει καλλίτερα αποτελέσματα σε θυλάκους μεγαλύτερου βάθους, που εκφράζονται με μείωση του βάθους και βελτίωση του μετρούμενου επιπέδου πρόσφυσης. Η εφαρμογή δύο κυρίως χειρουργικών μεθόδων: a) Modified Widman flap και β) Apically repositioned flap θεωρείται αρκετή για την εξάλειψη των θυλάκων μετρίου και μεγάλου βάθους αντίστοιχα.Η αποτελεσματικότητα όμως οποιασδήποτε χειρουργικής επέμβασης για τη θεραπεία της χρόνιας περιοδοντίτιδας, εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από την καλή ενεργοποίηση του ασθενούς και την αποτελεσματική εφαρμογή της συνολικής συντηρητικής θεραπείας.

The surgical part of the treatment of periodontal disease consists of a very important part of periodontal treatment and is applied in cases where conservative treatment is not enough to restore deep periodontal defects. It results in better plaque and calculus removal, especially from furcation areas, improves pocket depth reduction, gains more probing attachment level, especially in cases of deep periodontal pockets.These results are more profound during the first two years after definitive treatment and are going to be stable as long as the patient follow a properly established maintenance programme. The effectiveness of any periodontal surgical treatment depends mainly, not only upon the patients’ cooperation but also to the successful conservative treatment established before the surgical intervention.In this paper the most important clinical research papers are presented which concern the effectiveness of the different surgical treatment modalities and the main conclusions are speculated.

Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η διερεύνηση της μεταβολής του παρειογλωσσικου εύρους των δοντιών μετά την αποκατάσταση τους με μικτές στεφάνες ολικής κάλυψης, και ο ποσοτικός προσδιορισμός αυτής, σε σχέση με τον τύπο της αποκατάστασης.Το δείγμα αποτέλεσαν 327 δόντια, από 151 ασθενείς, από τα οποία 258 θα έφερανμεταλλο-κεραμικές και 69 μεταλλοακρυλικές αποκαταστάσεις. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν: 1. στο αρχικό διαγνωστικό εκμαγείο, 2. στο εκμαγείο εργασίας μετά την παρασκευή των δοντιών, 3. στον μεταλλικό σκελετό εφαρμοσμένο πάνω στο εκμαγείο εργασίας, και 4. στην τελική αποκατάσταση τοποθετημένη στο εκμαγείο εργασίας. Στα δόντια αυτά οι περιοχές μέτρησης ήταν:α. ο κλινικός αυχένας και, β. η μέγιστη περίμετρος κάθε δοντιού, ενώ στα εκμαγεία εργασίας η περιοχή μέτρησης ήταν 1 mm πάνω από το αυχενικό όριο στα παρασκευασμένα δόντια. Κάθε μέτρηση επαναλαμβανόταν 3 φορές για τον υπολογισμό της μέσης τιμής. Για τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν z-test, γιαρ<0,05.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει στατιστικά σημαντική αύξηση στις μεταλλοακρυλικές αποκαταστάσεις κατά 0,692 mm στον αυχένα και κατά 0,585 mm στη μέγιστη περίμετρο. Αντίστοιχα, στις μεταλλοκεραμικές αποκαταστάσεις, η αύξηση ήταν 0,472 mm και 0,510 mm, επίσης στατιστικά σημαντική. Η μέση τιμή της αποκοπής της οδοντικής ουσίας ήταν 1,307 mm για τις μεταλλοκεραμικές και 1,112 mm για τις μεταλλοακρυλικές. Η μέση τιμή του παρειογλωσσικου πάχους του μεταλλικού σκελετού ήταν 0,760 mm για τις μεταλλοκεραμικές και 1,397 mm για τις μεταλλοακρυλικές αποκαταστάσεις. Η μέση τιμή του παρειογλωσσικου πάχους του κεραμικού υλικού ήταν 1,045 mm στον αυχένα και 1,477 mm στη μέγιστη περίμετρο, ενώ οι ίδιες τιμές για την ακρυλική ρητίνη ήταν 0,588 mm και 1,178 mm αντίστοιχα. Στο σύνολο των αποκαταστάσεων η βασικότερη αιτία για την αύξηση του παρειογλωσσικου εύρους, βρέθηκε ότι είναι η ανεπαρκής αφαίρεση οδοντικής ουσίας κατά την παρασκευή των δοντιών.

One of the primary goals of restorative therapy is to establish a physiologic periodontal environment and facilitate the maintenance of periodontal health. To achieve this goal certain features of tooth anatomy have to be recognized and duplicated. Many clinical and histological investigations have shown the importance of maintaining physiologic axial crown contours in fixed restorations. Current concepts suggest that in reconstructing lost tooth structure, one of the most important objectives is to avoid overcontouring, since it has been associated with inflammatory response of periodontal tissues.The purpose of this study was to investigate if there is any increase of the facial-lingual width of teeth after they have been restored with full coverage restorations, to assess the amount of the possible increase and to determine if there is any difference between porcelain-fused-to-metal and acrylic resin veneer crowns.Three hundred twenty seven restorations were selected from one hundred fifty one patients, selected in random, undergoing full crown preparation. Two hundred fifty eight restorations were porcelain-fused-to-metal crowns and sixty-nine were acrylic resin veneer crowns. Diagnostic casts were made prior to, and after tooth preparation. Four sets of measurements were made at the gingival margin and at the “height of contour” on the diagnostic casts prior to tooth preparation, on the dies from the master casts after tooth preparation 1 mm above the gingival margin, and on the dies with the metal framework and the final restorations. Every measurementwas repeated three times in order to assess the mean value. In cases where there were not diagnostic casts with the unprepared teeth, measurements were taken from the contralateral teeth. Sample variability test showed no statistical significant difference in buccolingual width of the contralateral teeth from twenty patients with full dentition. To assess the significance of observed changes in crown contour, repeated z-test of matched samples were used.Results have shown a statistical significant increase in buccolingual width of 0,692 mm at the gingival margin and 0,585 mm at the “height of contour” for acrylic resin veneer crowns. Statistical significant increase of 0,472 mm at the gingival margin and of 0,510 mm at the “height of contour” was also found for the porcelain-fused-to-metal crowns. Increase in buccolingual width caused from inadequate tooth reduction was observed in 77,51% of metal ceramic and in 91,3% of acrylic resin veneer restorations. The facial-lingual thickness of the metal framework was 0,760 mm for metal-ceramic and 1,397 mm for resing-veneer restorations. The facial-lingual thickness of ceramic material was 1,045 mm at the height of contour. As it has been shown, the main cause of the increase in buccolingual width in restored teeth was the insufficient amount of tooth reduction. Underreduction of tooth structure while preparing teeth for full coverage restorations results in overcontouring.