Τεύχος 1, Τόμος 23, 2003

Η αποκατάσταση ατόμων με μερική ή ολική νωδότητα, με τη χρήση οδοντικών εμφυτευμάτων, είναι πλέον δεκτή σήμερα ως η θεραπεία εκλογής. Η βελτίωση που έχει πραγματοποιηθεί και τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα από τη χρήση τους, τα έχουν καταστήσει προβλέψιμα και αξιόπιστα, τόσο ώστε να θεωρούνται τμήμα της συμβατικής οδοντιατρικής. Είναι δυνατόν όμως να εμφανιστούν παθολογικές διεργασίες (βλάβες) στους περιεμφυτευματικούς ιστούς, που αν δεν διαγνωστούν και αντιμετωπιστούν έγκαιρα, οδηγούν στην απώλεια του εμφυτεύματος. Στην παρούσα ανασκόπηση θα ασχοληθούμε με τη διερεύνηση των αιτιολογικών παραγόντων των όψιμων βλαβών και την αντιμετώπιση τους.Οι όψιμες βλάβες εμφανίζονται στην περίοδο φόρτισης και προσαρμογής (λειτουργίας του εμφυτεύματος και των περιεμφυτευματικών ιστών). Αίτια αυτών είναι μικροβιακοί παράγοντες, το μέγεθος της συγκλεισιακής πίεσης, χαρακτηριστικά της γενικής υγείας του ασθενή και τέλος διάφοροι παράγοντες, όπως η ποιότητα και ποσότητα οστού και η ποιότητα οστικής επούλωσης. Η αντιμετώπιση τους δε, είναι συνάρτηση της κλινικής τους βαρύτητας. Τα αίτια και η αντιμετώπιση των όψιμων βλαβών, είναι αντικείμενο που χρίζει περαιτέρω έρευνας και τεκμηρίωσης. Βέβαιο είναι ότι η πρόληψη τους αποτελεί ευκολότερη και ευνοϊκότερη διαδικασία από τη θεραπεία τους, επισημαίνοντας την αναγκαιότητα της έγκαιρης διάγνωσης.

The usage of oral osseointegrated implants is nowadays rapidly increasing. The long-term success rate of dental implants can include them in the armamentarium available to treat partially or totally edentulous patients. The definition of failure encompasses a variety of clinical situations that if untreated ultimately lead to loss of osseointegration. Failures can be chronologically distributed in early and late failures.Late failure is the disruption of the bond between the implant and the surrounding mineralized tissues after the establishment of osseoiontegration. Progressive chronic marginal infection (peri-implantitis) and overloading, in conjuction with the general status of the host’s health and some special host characteristics such as bone quality and quantity (volume), are the major etiological agents causing late failures.An imbalance of the host-parasite equilibrium can manifest a series of inflammatory changes, leading to two dinstict syndromes:

1. Peri-implant mucositis, where the lesion is confined to the superficial soft tissues
2. Peri-implantitis, which involves not only the deeper soft tissue, but also the peri-implant bone, since resorption is occurring in the marginal area.

A disturbance of the biomechanical equilibrium due to overload can lead to a late loss. When the biomechanical demand exceeds the load-bearing ability of the bone, microfractures of the bone at the implant interface may occur. If these microfractures accumulate faster than they could be repaired (remodeling), a fatigue fracture at the bone may result to the replacement of the bone tissue with a fibrous capsule. Signs such as peri-implant radiolucency and mobility evidence loss of osseointegration.The characteristics of the bone at the implantation site and the anatomical locations seem to profoundly influence implant failure rates. Dissimilar density, strength and load-bearing ability of the bone at differentimplantation areas may explain this.Obviously the role of patient health has also to be considered within the possible causes of loss of osseointegration. Endogenous factors such as osteoporosis and diabetes must be taken into account in order to achieve a long-term maintenance of osseointegration.The treatment plan of the late failures depends on the gravity of the case. It includes improvement of the oral hygiene, antiseptic irrigation, mechanical instrumentation, surgical interventions and regenerative procedures. The decision process depends on the various stages of the damage.Finally, it is widely accepted that prevention is preferable to treatment. This is the reason why patients should be enrolled in a maintenance program, where diagnosis sets the measures for the long-term osseointegration.

Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσδιορίσει την ποιότητα των πανοραμικών ακτινογραφημάτων σε ένα δείγμα από πανοραμικές ακτινογραφίες από ιδιωτικά ιατρεία, καθώς και τα συνηθέστερα σφάλματα και τη συχνότητα που αυτά απαντώνται.Υλικό και Μέθοδος: Εξακόσιες πενήντα πανοραμικές ακτινογραφίες ενηλίκων συλλέχτηκαν από διάφορα ιδιωτικά ιατρεία. Οι πανοραμικές ακτινογραφίες αριθμήθηκαν και εξετάστηκαν από έναν αξιολογητή, που είχε εκπαιδευτεί να αναγνωρίζει τα σφάλματα των πανοραμικών ακτινογραφιών σύμφωνα με τα κριτήρια που περιγράφονται από τον Langland και άλλους. Τα σφάλματα που αξιολογήθηκαν κατατάχτηκαν σε τρεις κατηγορίες: σφάλματα τοποθέτησης, τεχνικά σφάλματα και σφάλματα επεξεργασίας. Αποτελέσματα: Στο σύνολο των 650 πανοραμικών ακτινογραφιών που αξιολογήθηκαν οι 469 (72,15%) κρίθηκαν ως μη αποδεκτές. 68 (10,46%) πανοραμικές ακτινογραφίες αξιολογήθηκαν ως άριστες, δηλαδή χωρίς κανένα σφάλμα.Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των 650 πανοραμικών ακτινογραφιών που εξετάστηκαν, ο μέσος όρος σφαλμάτων ανά ακτινογραφία υπολογίστηκε σε 1,78. Το πιο συχνό σφάλμα σε αυτή τη μελέτη ήταν η κακή τοποθέτηση της αυχενικής μοίρας του ασθενούς. Από τα 1156 σφάλματα που συνολικά καταγράφηκαν τα 1004 ήταν σφάλματα τοποθέτησης, τα 106 τεχνικά σφάλματα και μόλις 46 σφάλματα επεξεργασίας.Συμπεράσματα: Η σωστή τοποθέτηση του ασθενή αποτελεί παράγοντα θεμελιώδους σημασίας για πανοραμικές ακτινογραφίες υψηλής διαγνωστικής ποιότητας. Συμπληρωματικά θα πρέπει να αποφεύγονται τεχνικά σφάλματα και σφάλματα επεξεργασίας. Η λήψη πανοραμικών ακτινογραφιών υψηλής διαγνωστικής ποιότητας απαιτεί άρτια εκπαιδευμένους και έμπειρους χειριστές.

Purpose: The purpose of this study is to assess the quality of panoramic radiography in a sample of panoramic radiographs of general dental practices as well as the most common errors and their frequency.Material and Methods: 650 panoramic radiographs were collected from general dental practices. The panoramic radiographs were numbered and checked from one observer, who was trained to identify the errors of panoramic radiographies, according to criteria described by Langland and others. The observed errors were classified in three categories: positioning errors, technical errors and processing errors.

Results: In a total of 650 observed panoramic radiographs, 469 (72,15%) were judged asacceptable, 181(27,85%) were judged as unacceptable and 68 (10,46%) were error free.The mean of errors per panoramic radiography was calculated to be 1.78. The most common error in this study was the wrong placement of the patient’s spine. From the total of 1156 identified errors, 1004 were positioning errors, 106 were technical errors and 46 were processing errors.

Conclusions: The right placement of the patient is an important factor for taking high diagnostic quality panoramic radiographs. Additionally technical and processing errors must be avoided. The taking of high diagnostic quality panoramic radiographs requires excellent trained technicians

Η χρήση του τοπογράφου (ή παραλληλογράφου) στη σχεδίαση μιας κινητής μερικής οδοντοστοιχίας είναι απαραίτητη. Όμως, η σχετική δυσχέρεια στη χρήση του οργάνου αποτελεί τον κυριότερο λόγο που ο γενικός οδοντίατρος αποφεύγει να σχεδιάσει ο. ίδιος την κινητή αποκατάσταση και επαφίεται στο εργαστήριο με, συχνά, απαράδεκτα αποτελέσματα: Η κινητή μερική οδοντοστοιχία τοποθετείται στο στόμα του ασθενούς παρουσιάζοντας σοβαρά προβλήματα και η διάρκεια ζωής της ελαττώνεται τρομερά, όπως και η επιβίωση των δοντιών – στηριγμάτων.Μπορεί όμως, εφόσον υπάρχει σωστή συνεργασία μεταξύ οδοντιάτρου και εργαστηρίου και διαθέτουν ικανοποιητικές θεωρητικές γνώσεις και οι δύο πλευρές, ο οδοντίατρος να έχει τον πρωτεύοντα και υπεύθυνο ρόλο στη σχεδίαση, υποδεικνύοντας τις πιο κατάλληλες λύσεις στον εργαστηριακό του συνεργάτη. Αυτός, ύστερα από μελέτη στον τοπογράφο, μπορεί να κάνει την τελική σχεδίαση.Ο τρόπος μιας τέτοιας συνεργασίας αναπτύσσεται στο άρθρο που ακολουθεί, ενώ τονίζονται τα σημαντικότερα στοιχεία γνώσεων, που πρέπει να κατέχουν τόσο ο οδοντίατρος, όσο και ο οδοντοτεχνικός του συνεργάτης.

The use of the surveyor from the practising dentist becomes, unavoidably, a time consuming task, which needs some more experience than that acquired during undergraduate training. In the present article a way of communication between the dentist and the laboratory technician is suggested, which does not demand the use of a surveyor from the part of the dentist.An essential condition for such a communication is the sound theoretical background onr.p.d. designing from both parts, – the dentist and the dental technician as well.Support, retention, and stability are three essential prerequisites that must be provided to a r.p.d. The first part a dentist or a dental technician thinks of when dealing with a r.p.d. design is that of the major connector. The size of the major connector depends on the location and the extent of the edentulous spaces as well as the modulus of elasticity of the alloy to be used. On a special paper sheet, and to the corresponding spaces, any special instructions are written down. Other parts providing support to a r.p.d. are the rests and the dental bases.Concerning retention, the dentist should indicate the desired type of clasps to be used. Both the dentist and the dental laboratory technician should have corresponding beliefs on the types of clasps indicated for different r.p.d. cases. In Table 1 the types of clasps indicated for tooth-tissue borne r.p.d. are presented, according to the location of the retentive undercut on the buccal surface of the abutment teeth.When the retentive undercut is located on the distal half of the buccal surface of the tooth, the following types of clasps can be used, each one with its limitations; a) R.P.I, b) combination Akers and modified «T» bar clasp with distal rest, c) circumferential «C» clasp with distal rest, d) ring clasp.When the retentive undercut is found on the mesial half of the buccal surface of the tooth; a) R.P.I., b) combination Akers clasp, – half cast and half wrought wire, c) R.P.C. clasp, with wrought wire retaining arm, d) back action clasp.Horizontal stability is provided through the minor connectors of the metal frame as well as the buccal and lingual flanges of the dental bases. Any special instructions should be written down on the work authorization sheet.

Στόχος της έρευνας αυτής είναι η καταμέτρηση των τερηδονισμένων δοντιών, η εντόπιση των συχνότερα προσβεβλημένων δοντιών από την τερηδόνα, καθώς και η συγκριτική μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών με παλαιότερες αντίστοιχες εργασίες που ακολουθούν το ίδιο πρωτόκολλο κριτηρίων.Η έρευνα αυτή έγινε σε δημοτικά σχολεία του β’ δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Θεσ/νίκης, όπου ο αριθμός των παιδιών που διδάσκονται σε αυτά είναι 1457 άτομα.Πιο συγκεκριμένα, έγιναν μετρήσεις του δείκτη τερηδόνας σε νεογιλά και μόνιμα δόντια (DJ, dt) καθώς και του επιπολασμού της τερηδόνας ανά ομάδα δοντιών, μονίμων και νεογιλών. Η εξέταση έγινε με τους βασικούς κανόνες της επισκοπήσεως στην οδοντιατρική πράξη.Τα αποτελέσματα της εργασίας έδειξαν ότι ο δείκτης τερηδόνας είναι μεγαλύτερος σε σχέση με έρευνες της προηγούμενης δεκαετίας. Πιο συγκεκριμένα το DT+dt ήταν 3,41. Ενώ για τον επιπολασμό της τερηδόνας ανά ομάδα δοντιών εμφανίζονται διαφορές ανάμεσα στις ηλικίες, αλλά όχι και στα φύλα.Τα δεδομένα που προκύπτουν από τη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων θα παρέχουν τη δυνατότητα στους ερευνητές αλλά και στους κλινικούς οδοντιάτρους να διερευνήσουν και να εφαρμόσουν μεθόδους πρόληψης και έγκαιρης θεραπείας της τερηδόνας.

The purpose of this epidemiological study was to evaluate the oral health of a sample of Greek children, to confine the most decayed teeth and to compare the findings with other previous studies.The study was conducted at the primary schools of the west area of the district of Thessaloniki, which is an area of low socioeconomic level. The material consisted of 1462 pupils of which 743 were males and 719 were females.In particular, measurement of the decayed tooth index took place both in permanent and deciduous dentition (Dt, dt), as well as the caries prevalence per group of teeth, permanent and deciduous.The epidemiological investigation followed closely the directions of W.H.O.The findings can be summarized as follows:  The Dt + dt index was 3,41 and it was increased compared with previous studies.

1.The most carious group of teeth was the group of molars both in the permanent and deciduous dentition.
2. There are differences in caries prevalence between ages but not between sexes.
3. The percentage of caries-free children was 25,67%.