Τεύχος 1, Τόμος 26, 2006

Η Παρασκευή υγιών φυσικών δοντιών για την υποδοχή μιας ακίνητης αποκατάστασης, έχει σαν αποτέλεσμα την αποκοπή οδοντικής ουσίας, τη διαταραχή της συνέχειας των οδοντινοσωληναρίων και τη μεταφορά ερεθισμάτων στο πολφό. Τα ερεθίσματα αυτά μπορεί να είναι μηχανικά, χημικά ή μικροβιακά και ανάλογα με τις κλινικές συνθήκες έχουν διαφορετική επίδραση στον πολφό, η οποία κυμαίνεται από αντιστρεπτή φλεγμονή μέχρι νέκρωση. Οι κλινικές τεχνικές και διαδικασίες της παρασκευής, καθώς και τα χρησιμοποιούμενα υλικά επηρεάζουν τον πολφό του δοντιού άμεσα και μακροπρόθεσμα. Για τους λόγους αυτούς, η αποκοπή οδοντικής ουσίας θα πρέπει να γίνεται με ταυτόχρονη χρήση ψυκτικού μέσου, το παρασκευασμένο δόντι να καλύπτεται με μεταβατική αποκατάσταση καλής εφαρμογής, ενώ θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για την προστασία του πολφού μέχρι την τελική συγκόλληση.
Στόχος αυτού του άρθρου είναι να παρουσιάσει τα διάφορα ερεθίσματα που μπορεί να δράσουν βλαπτικά στον πολφό κατά τη διαδικασία κατασκευής μιας ακίνητης πρόσθεσης και να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να προληφθούν.

The preparation of natural vital teeth for the fabrication of a fixed prosthesis, results in removal of dental structure, disturbance of dentin tubules continuity and transportation of noxious stimuli to the pulp. These stimuli may be mechanical, chemical or microbial and depending on the clinical circumstances may affect the pulp in various ways ranging from reversible pulpitis to necrosis. The clinical procedures and techniques of tooth preparation, impression and cementation together with the materials used affect pulp directly and long term. For these reasons, dentinal structure removal should be performed with caution using cooling medium, protecting the tooth with a temporary restoration with good marginal adaptation while care must be taken for the protection of pulp until the final restoration.
The purpose of this article is to present the various stimuli that can have a damaging effect to the pulp during the construction of a fixed prosthesis while describing ways that these noxious effects can be prevented.

Μολονότι η στελεχιαία αναισθησία αποτελεί μία από τις πιο κοινές μεθόδους ελέγχου του πόνου στην Οδοντιατρική, μερικές φορές υπάρχουν δυσκολίες στην επίτευξή της. Η πραγματοποίηση οδοντιατρικών πράξεων χωρίς πόνο έχει ευνόητα οφέλη ως προς τον ασθενή, ενώ επίσης συμβάλλει στην ολοκλήρωση της θεραπείας σε κλίμα ήρεμο και αβίαστο.
Σε αυτή την εργασία, περιγράφονται τρεις κατηγορίες παραγόντων και συγκεκριμένα ανατομικές παραλλαγές, σφάλματα τεχνικής και άλλα αίτια που συμβάλλουν στην αποτυχία της στελεχιαίας αναισθησίας του κάτω και του άνω φατνιακού νευρικού πλέγματος.

Although block anaesthesia is one of the most commonly used methods of pain control in Dentistry, sometimes there are difficulties in achieving it. Pain free operating is of obvious benefit to the patient, it also helps the operator as treatment can be performed in a calm, unhurried environment.In this study, the authors describe three categories of factors, such as anatomical variations, errors in technique and other reasons,  that contribute to block anaesthetic failure of the inferior alveolar and posterior superior alveolar nerve plexus.

Το οδοντινικό επίχρισμα (smear layer) είναι ένα σύνολο οργανικών και ανόργανων υπολειμμάτων που παραμένουν στα τοιχώματα του ριζικού σωλήνα μετά τη χημικομηχανική επεξεργασία του. Παρατηρείται με τη βοήθεια του Ηλεκτρονικού Μικροσκοπίου Σάρωσης και έχει υφή άμορφη, ακανόνιστη και κοκκώδη. Το οδοντινικό επίχρισμα δημιουργείται κατά τη διάρκεια της χημικομηχανικής επεξεργασίας του ριζικού σωλήνα και αποτελείται από υπολείμματα οδοντοβλαστικών αποφυάδων και πολφικού ιστού, ρινίσματα οδοντίνης και σε μολυσμένους ριζικούς σωλήνες και από μικρόβια.
Από τη στιγμή που το οδοντινικό επίχρισμα περιγράφτηκε ως οντότητα, ξεκίνησε και η διχογνωμία σχετικά με το αν πρέπει να αφαιρείται ή όχι πριν την έμφραξη των ριζικών σωλήνων. Δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των ερευνητών για τον ακριβή ρόλο που παίζει η παρουσία του στα τοιχώματα του ριζικού σωλήνα. Κατά τη μία άποψη η παρουσία του εμποδίζει τη διείσδυση μικροβίων στον ριζικό σωλήνα. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι το επίχρισμα δεν αποτελεί στεγανό φραγμό και ότι η διάλυσή του από πρωτεολυτικά ένζυμα μικροβίων δημιουργεί κενά μεταξύ εμφρακτικού υλικού και τοιχώματος του ριζικού σωλήνα. Επιπλέον, πιθανώς να αποτελεί πηγή θρεπτικού υλικού για τα μικρόβια που βρίσκονται στη μάζα του ή που παρέμειναν μέσα στα οδοντινοσωληνάρια μετά το πέρας της χημικομηχανικής επεξεργασίας.
Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να γίνει μια σύντομη αναφορά στις πρόσφατες απόψεις σχετικά με τον ρόλο που παίζει η παρουσία του οδοντινικού επιχρίσματος και για το εάν πρέπει ο κλινικός να το αφαιρεί ή όχι πριν την έμφραξη του ριζικού σωλήνα. Τέλος, θα αναφερθούν οι τρόποι απομάκρυνσης του οδοντινικού επιχρίσματος από τα τοιχώματα του ριζικού σωλήνα.

Smear layer is composed of both organic and inorganic components which remain in the walls of the root canal after the preparation of it. It can be observed in Scanning Electronic Microscope (SEM) and it has an irregular, cellular shape. Smear layer is formed during the preparation of the root canal and it is composed of remnants of odontoblast processes and pulp tissue, parts of dentin and in infected root canals from microbes.
Ever since the smear layer has been described, there have been two opinions about whether it should be removed or not during the preparation of the root canal. Researchers have not reached to a conclusion about the role of the smear layer. According to an opinion, smear layer΄s presence prevents the entrance of microbes to the root canal. On the other hand some researchers believe that the smear layer is not a barrier and its dissolving from proteolytic enzymes creates gaps between the material and the wall of root canal. Furthermore, it is probably a nutritive material for the microbes that exist in the smear layer or remained in the dental tubules, after the end of the preparation of the root canal.
The main purpose of this lecture is a brief description of the most recent knowledge about the role of the smear layer and whether it should be removed or not. Finally, ways of removal of the smear layer from the walls of the root canal will be discussed.

Είδη και χαρακτηριστικά των Laser στην Οδοντιατρική. Σύγχ Οδοντ 2006; 26: 43-58. (Μέρος 1ο)
H σύγχρονη τεχνολογία με τη μορφή των Laser έχει εισέλθει για τα καλά στην οδοντιατρική πρακτική. Υπάρχουν διάφορα είδη laser τα οποία κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το είδος του μέσου που χρησιμοποιούν για την παραγωγή του laser φωτός. Η αρχή της λειτουργίας τους βασίζεται στην ενίσχυση της φωτεινής ενέργειας από την ενεργοποιημένη εκπομπή ακτινοβολίας και έχει πάρει το όνομά του από τα αρχικά των ανάλογων αγγλικών λέξεων. Η εξέλιξη των laser και η τελειοποίησή τους τα έχει κάνει χρήσιμα σε κάθε τομέα της οδοντιατρικής. Έτσι, σήμερα, τα laser μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή της κοιλότητας, την απευαισθητοποίηση της οδοντίνης, τη διάγνωση της τερηδόνας, στις συντηρητικές και χειρουργικές τεχνικές της περιοδοντολογίας και ενδοδοντίας, στην προσθετική και προ-προσθετική χειρουργική, στην εμφυτευματολογία, στη στοματολογία και για τη λεύκανση των δοντιών. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα παραμένουν κυρίως ως συμπληρωματικό μέσο στο οπλοστάσιο του σύγχρονου οδοντίατρου. Μερικά από τα πιο συνηθισμένα είδη laser που χρησιμοποιούνται στον χώρο του οδοντιατρείου είναι το Er:YAG, το Nd:YAG, το laser CO2 και τα διοδικού τύπου laser.

Modern technology with the form of Laser has entered for good in the dental practice. There are various types of laser, which can be categorised depending on the type of mean that each one uses for the production of the laser light. The principle of their function is based on light amplifying stimulated emission of radiance and it has taken its name from the initial of the proportional English words. The continuance development of laser and their perfection have made them useful in all sectors of dentistry. Thus, today laser can be used for preparing the cavity, the desensitisation of dentin, the diagnosis of early stages of decay, in the conventional and surgical techniques of periodontology and endodontics, in prosthetic and pro-prosthetic surgery, in implantology, in stomatology and for the bleaching of teeth. Nevertheless, today, they remain mainly as supplementary means in the arsenal of the modern dentist. Certain of the most usual types of laser that are used in the dental practice are the Er:YAG, the Nd:YAG, CO2 laser and the semiconductor diode type of laser.